Podłoga do ogroduinformacje, artykuły, porady

Nawierzchnie wykonane z rozmaitych materiałów oraz elementów różnej wielkości i kształtu można łączyć, dzięki czemu wzbogaca się plan ogrodu. Jeżeli nie można pokryć cegłą całej nawierzchni, istnieje możliwość ułożenia z niej tylko podstawowy wzór, który wypełnia się następnie żwirem albo betonem. Układając nawierzchnię z drobnej kostki betonowej, można wkomponować kilka dużych płyt, w ten sposób obniżymy koszty.

Zestawiając różne materiały, należy starać się układać duże powierzchnie z tych samych elementów, jak również, by nawierzchnie ładnie przechodziły jedna w drugą. Nie stosuje się więcej niż dwie lub trzy różne nawierzchnie w jednym ogrodzie. Zbyt duża rozmaitość odwróci uwagę od zamysłu przestrzennego, całość będzie mało harmonijna. Zaprojektujmy wzór scalający ogrodowe struktury, pamiętając, że im będzie „mocniejszy”, tym większą musi zajmować powierzchnię.

Rośliny posadzone między elementami nawierzchni łagodzą jej surowość, dodają wiejskiego uroku. Kolor powinien pasować do barwy nawierzchni. Sadzimy je między dużymi płytami albo pozwalamy im wysiewać się w spoinach. Nie należy przy tym zapominać, iż w ten sposób zmniejszymy możliwość wykorzystywania takiej nawierzchni.

Krawężniki w projektach są elementem dekoracyjnym, a także ułatwiają powiązanie  i jednocześnie rozgraniczenie sąsiadujących powierzchni. Aby oddzielić żwir od trawy, wystarczy pasek cienkiej blachy, rząd cegieł, cementowy krawężnik bądź odpowiednio zabezpieczona przed gniciem deska. Podwyższony krawężnik utrudnia rozsypywanie się ziemi z rabat, jak również zapobiega „rozsypywaniu” się żwirowych nawierzchni. Równie pożyteczne jest płaskie obramowanie z cegieł lub płytek ceramicznych, które nie przeszkadza w koszeniu brzegu trawnika.

Ścieżki nie mogą zajmować zbyt dużej powierzchni w ogrodzie. I choć wydają się dodatkową atrakcją zielonego królestwa, buduje się je tylko tam, gdzie wydają się absolutnie niezbędne. Wystarczająca szerokość to 60 cm. Obrzeża niezbędne będą tylko wtedy, gdy materiał jest mało przepuszczalny (np. płaskie płyty lub przylegające do siebie lekkie kostki, które nieprzytrzymywane po bokach mogą „pływać” po powierzchni gruntu)

Oraz w przypadku ścieżek żwirowych lub ziemnych, którym trzeba wyraźnie zaznaczyć granice. Wystarczy wtedy zastosować lekkie plastikowe obrzeże lub ażurowe wykończenie brzegów (z kamienia, kostki, drewna). Elementy nawierzchni ażurowych klinują się w podłożu same.

Projektując schody, musimy pamiętać , że przede wszystkim nie mogą być śliskie. Do ich budowy używamy desek wyżłobionymi wzdłuż rowkami, kamieni o niepolerowanej fakturze lub fakturowanych płytek gresu. Kolor schodów i materiał, z którego zostały zbudowane, powinny wyraźnie odstawać od otoczenia. Za sprawą kontrastujących połączeń (np. drewnianych schodów z nawierzchnią betonową czy kamienną) ogród stanie się bardziej interesujący.

Oryginalnie zaprojektowane ścieżki mogą stać się największą ozdobą ogrodu. Kolor i materiał, z którego będą wykonywane, powinien współgrać z kompozycją ogrodową i nawiązywać do stylu domu oraz materiałów pokrywających elewację.

Wybierając materiały i sposób wykonania ścieżek, należy zastanowić się, dlaczego decydujemy się na ich zbudowanie. Budowanie ścieżek tylko po ty, żeby je mieć w ogrodzie jest bez sensu. Sprawdźmy, czy działka jest wilgotna, czy sucha, czy aby podłoże jest miałkie i niestabilne. Bardzo ważna jest bowiem dobra podbudowa ogrodowych ścieżek. Jeśli chcemy ograniczyć poruszanie się po wypielęgnowanym trawniku i skierować spacerujących od razu w konkretne miejsca, wystarczają ażurowe nawierzchnie, najlepiej z kamiennych elementów.

Ciekawe (choć nieco mniej trwałe od kamiennych) są nawierzchnie ze zwyczajnej cegły rozbiórkowej ułożonej na dobrze odprowadzającej wilgoć podbudowie z piasku te z układanych na sztorc i przesypywanych żwirem starych dachówek i rurek drenarskich. Na początku XX w. w pałacowych parkach standardem było wykonanie wierzchniej warstwy ścieżek z tzw. szlaki szklanej – kruszywa o pięknej błękitno-szmaragdowej barwie, produktu ubocznego wyrobu szkła. Mogą one przetrwać bez kapitalnego remontu nawet 30 lat.